Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

ΝΥΧΤΑ

            ¨Άλλη μια νύχτα
             που μαζεύω κουφάρια τις σκέψεις
             πάνω στα σκεπάσματα.

Βλέπω την άκρη της
περασμένη σε βελόνα 
που τρυπά το δέρμα και το ενώνει.

            Δίχως δύναμη 
            έμειναν τα όνειρα.

   Περνάει η ανάσα
   και φωλιάζει στα πνευμόνια μου
   και κορμιά αλειμμένα με αμαρτίες
   ταΐζουν την ασύλληπτη κενότητα
   του κόσμου σας.

Άλλη μια νύχτα
που κοιμάμαι δίπλα μου.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

Δεν φυσούσε καθόλου
και η μυρωδιά της κολόνιας είχε καθίσει
πάνω στις σιδερένιες λαβές του καθίσματος,
καθώς ανακατευόταν με τον ιδρώτα.
Κόλλησε στην άκρη της σκέψης μου. 
Το μόνο φαγητό
τα περιστέρια στα χέρια αυτών που ξέρουν.
Και τα παιδιά στις κούνιες 
σπρώχνουν με δύναμη την άκρη τους.
Μωρά στις αγκαλιές
τυχαίων συναντήσεων
και μάτια 
που περιμένουν να φανείς
χωρίς αυτά να σε γνωρίζουν.

Στο γαλάζιο παντζούρι ακουμπάς τη διάθεση,
φτιάχνεις τον κόσμο πού ίσως γύρεψες
ποτέ στα όνειρά σου..
Κλείνω τ' αυτιά μου στην απορία σου
και γυρίζω το κεφάλι μου στην απόγνωση.

Ψαχουλεύω στα μικρά διαλείμματα της ανάσας.

Στα χέρια τα ρολόγια περνούν
κάνοντας τον χρόνο τους υπαρκτό
να κυλά
δίχως αντίκρυσμα.

Σ' αυτή την άθικτη γωνιά της γης
τραγουδώ
και μετρώ στα δάκτυλα
πάλι και πάλι
το χάσιμο
ανάμεσα στις καθυστερημένες απολαύσεις
και στις πληρωμένες ματιές
των αγγέλων.

Μα πάντα χάνω το μέτρημα.


Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΓΈΝΕΣΗ

Δεν υπήρχε αρχή σ'αυτό το διάστημα
που να πρόδιδε την τάξη μιας μέρας.
Ούτε χρόνος να υποδηλώνει
                                 τυχαίες φόρμες
στο σχεδίασμα μιας ορισμένης στιγμής.
Και τώρα ζητάς να βρεθείς στη μέση στο στερέωμα,
με μόνη σου δύναμη την ανάσα, 
μια ανάσα δανεισμένη από το χώρο
ίσα που φτάνει γι αυτή την 
                                 διαλυμένη ζωή.

Μείνε  τώρα στο απόλυτο σκοτάδι
χαμένος από των άστρων το φως
και χωρίς νόημα σειρές
θα γεμίζεις τον κόσμο.
Περιμένοντας την επάνοδο
του κόσμου που πέθανε
       αβοήθητος
       χωρίς χρόνο
       σε κάποιο σημείο
της μοναδικής διάσπασης του είναι.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Ορατότητες 

Τούτη τη νύχτα
βρήκα το σκοτάδι,
χωρίς φως κοιμήθηκα,
                  χωρίς φωνή.

Πρόλαβα την αυγή που γεννιόταν
και ήπια από τη μήτρα του κόσμου
μέχρι εκεί που μπόρεσα.

Κάθισα προς το μεσημέρι
ήρεμος
λουσμένος με φως και με μνήμη.

Άπλωσα τη γνώση μου
στη σκιά του θεού σας
και ήταν μεγαλύτερη απ' την κόλαση.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

...

Σε μια νύχτα ξεφάντωσα
και στη διάρκεια μιας στιγμής 
ανοιγόκλεισα τα βλέφαρά μου.

Το κενό της μνήμης είναι που με βασανίζει,
συνοδοιπόρε της ανάμνησης μιας χαμένης ζωής.

Πόσες στιγμές χαμένες
σε κάθε ανοιγοκλείσιμο
των ματιών.

Μια ολάκερη ζωή 
πίσω απο βλέφαρα. 

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ

Σε ένα κομμάτι γης
ζωγράφισα έναν ήλιο.

Δυο σύννεφα λευκά
σε βράχους κοντινούς.

Λίγες στιγμές αγάπης
πίσω απο την κρύα δύση.

Μπροστά στο βοριά 
άπλωσα τις φτερούγες.

Και στο ζεστό νοτιά, μπροστά,
το νόμο και την επιθυμία μαζί
χάρισα στους ζητιάνους. 

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Υποχρεωτικές πορείες 

Αρνήθηκα να δω τη μεριά του φωτός.
Αρνήθηκα να ξεχάσω τη πορεία του πόνου.
Αρνήθηκα να μοιράσω το βάρος που δικό σας δημιούργημα είναι.

Αρνήθηκα τη νίκη της αδράνειας.
Τους νόμους και τα φυλακτά σας αρνήθηκα.

Κι όταν η φυγή όμορφη και πλάνα με φώναξε στα στιβαρά της χέρια,
αρνήθηκα.

Συνήθεια η άρνηση
συνταξιδιώτης στη πορεία στο άγνωστο.